کرمک شبتاب

یک ذرہ بی مایہ متاع نفس اندوختشوق این قدرش سوخت کہ پروانگی آموختپہنای شب افروخت

A tiny atom found itself a living thing by chance. Aquiver with life’s ardour it began a moth-like dance, and set aglow the night’s expanse.

واماندہ شعاعی کہ گرہ خورد و شرر شداز سوز حیاتست کہ کارش ہمہ زر شددارای نظر شد

A dormant sunbeam re-awoke and shot up with a dash. The alchemy of life converted it to gold from trash came vision to it in a flash.

پروانۂ بیتاب کہ ہر سو تک و پو کردبر شمع چنان سوخت کہ خود را ہمہ او کردترک من و تو کرد

A restlessly aflutter moth was bold enough to dart into the candle’s flame, became one with its fiery heart, and ceased to be a thing apart.

یا اخترکی ماہ مبینی بہ کمینینزدیک تر آمد بتماشای زمینیاز چرخ برینے

A moon-faced starlet, living in its isolated bower, came out of it in order to look closer at the lower planet than from its high tower.

یا ماہ تنک ضو کہ بیک جلوہ تمام استماہی کہ برو منت خورشید حرام استآزاد مقام است

A gently beaming moonlet told itself that it would owe its light no longer to the bounty of the sun, and so wherever it likes it can go.

اے کرمک شب تاب سراپای تو نور استپرواز تو یک سلسلۂ غیب و حضور استآئین ظہور است

O glow-worm, your whole body is made of the stuff of light. A sequence of its intermittent flashes is your flight – thus flit things in and out of sight.

در تیرہ شبان مشعل مرغان شب استیآن سوز چہ سوز است کہ در تاب و تب استیگرم طلب استی

You are a torch for birds that in the evening fly to rest; but what and whence this restless passion burning in your breast, which keeps you in unceasing quest?

مائیم کہ مانند تو از خاک دمیدیمدیدیم تپیدیم، ندیدیم تپیدیمجائی نرسیدیم

Like you we entered into this world by earth’s dusty door. We saw and tossed about; we did not see, and tossed about the more. O never did we reach the shore.

گویم سخن پختہ و پروردہ و تہ داراز منزل گم گشتہ مگو پای برہ داراین جلوہ نگہ دار

I speak from ripe experience and true is what I say, don’t think of lost horizons and be steadfast on your way: Keep shining like this while you may.