بیار بادہ کہ گردون بکام ما گردید

بیار بادہ کہ گردون بکام ما گردیدمثال غنچہ نواہا ز شاخسار دمید

Fetch wine, for the heavens have turned in our favour. Songs are germinating like buds from the branches.

خورم بیاد تنک نوشی امام حرمکہ جز بہ صحبت یاران رازدان نچشید

I drink in remembrance of that holy person who would not drink wine but with his boon companions.

فزون قبیلۂ آن پختہ کار باد کہ گفتچراغ راہ حیات است جلوۂ امید

May the tribe increase of that sagacious man who said that the light of hope is a torch on life’s path.

نوا ز حوصلۂ دوستان بلند تر استغزل سرا شدم آنجا کہ ہیچکس نشنید

What I sing is too high for my likely listeners. So I sing where no one listens to my singing.

عیار معرفت مشتری است جنس سخنخوشم از آنکہ متاع مرا کسی نخرید

Verse is such a thing as tests the buyer’s judgment. I am glad that no one buys my poetry.

ز شعر دلکش اقبال میتوان در یافتکہ درس فلسفہ میداد و عاشقی ورزید

From his pleasing verses it is clear that Iqbal, teacher of philosophy, turned to Love’s vocation.