غم پنہاں کہ بے گفتن عیان است

غم پنہاں کہ بے گفتن عیان استچو آید بر زبان یک داستان استرہی پر پیچ و راہی خستہ و زارچراغش مردہ و شب درمیان است

A hidden grief untold is clear, to lips when brought, a tale-we hear:
The ways are like a maze, seeker is weak, the lamp blown out, night amidst, also bleak.

بہ راغان لالہ رست از نو بہارانبہ صحرا خیمہ گستردند یارانمرا تنہا نشستن خوشتر آیدکنار آب جوی کوہساران

In pits grow poppies from vernal tide, then the friends pitch tents on desert’s side.
It looks me nice to sit all alone, when fountains flow in a mountain zone.