از ما بگو سلامی آن ترک تند خو را

از ما بگو سلامی آن ترک تند خو راکاتش زد از نگاہی یک شہر آرزو را

Convey my salutation to that fire-eating Turk who set aflame with one glance a city full of longing.

این نکتہ را شناسد آندل کہ دردمند استمن گرچہ توبہ گفتم نشکستہ ام سبو را

The point of this will be seen by a sympathetic heart: I swore to drink no more, but did not break the jar of wine.

اے بلبل از وفایش صد بار با تو گفتمتو در کنار گیری باز این رمیدہ بو را

O nightingale, I warned you many times against the rose’s infidelity; but you persist in clinging to its scentless skeleton.

رمز حیات جوئی جز در تپش نیابیدر قلزم آرمیدن ننگ است آب جو را

The secret of life, if you want to know it, lies in restlessness. It would be shameful for a stream to go on resting in the sea.

شادم کہ عاشقان را سوز دوام دادیدرمان نیافریدی آزار جستجو را

O I am happy that to lovers you have granted restless souls and that You have created no cure for the malady of seeking.

گفتی مجو وصالم بالا تر از خیالمعذر نو آفریدی اشک بہانہ جو را

‘Do not seek union with Me, for I transcend all thought.’ By saying this You gave my tears a new excuse for flowing.

از نالہ بر گلستان آشوب محشر آورتا دم بہ سینہ پیچد مگذار ہای و ہو را

Create a furor in the garden, storm it with your lament. Until breath gets choked in your breast do not give up your wailing.