ہوای فرودین در گلستان میخانہ میسازد

ہوای فرودین در گلستان میخانہ میسازدسبو از غنچہ می ریزد ز گل پیمانہ می سازد

The breeze of spring makes of the garden a wine-tavern. It casts buds into jar-shapes, and makes of flowers cups.

محبت چون تمام افتد رقابت از میان خیزدبہ طوف شعلہ ئی پروانہ با پروانہ می سازد

When love attains its climax, then no rivalry remains. In flitting round a candle; moths join hands with one another.

بہ ساز زندگی سوزی بہ سوز زندگی سازےچہ بیدردانہ می سوزد چہ بیتابانہ می سازد

Life builds, but also burns; and what it burns it builds again. How ruthlessly it burns! How eagerly it builds!

تنش از سایۂ بال تذروی لرزہ می گیردچو شاہین زادۂ اندر قفس با دانہ می سازد

An eagle in a cage, when he accepts food offered, becomes so timid that he trembles on seeing shadows of quails’ wings.

بگو اقبال را اے باغبان رخت از چمن بنددکہ این جادو نوا ما را ز گل بیگانہ می سازد

O gardener, tell Iqbal to be off from the garden, for this spellbinding singer makes men forget the roses.