خودی

کسی کو بر خودے زد لاالہ راز خاک مردہ رویاند نگہ رامدہ از دست دامان چنین مردکہ دیدم در کمندش مہر و مہ را

Who makes Ego firm by ‘Lailah’s tie; from lifeless sands can make a seeing eye.
Lose not ever that man’s greatest boon; in whose reach I see the Sun and Moon.*
* Iqbal has been looking for a fit man always and here he pinpoints the qualities of that great man.

تو اے نادان دل آگاہ دریاببخود مثل نیاکان راہ دریابچسان مومن کند پوشیدہ را فاشز لا موجود الا اللہ دریاب

O ignorant man get a knowing heart; in wake of thy elders learn thy own part.
Flow can a ‘momin’ tell His Secret act; from ‘La’ got the Allah’s positive fact’.

دل تو داغ پنھانی نداردتب و تاب مسلمانی نداردخیابان خودی را دادہ ئی آباز آن دریا کہ طوفانی ندارد

Thy heart keeps not that hidden scar. A Muslim’s shine it lacks so far.
You always water the Soil of Ego; from a lake which knows no furious flow.*
(Literal: From a lake which knows no flood and great wave which sweeps every thing.)