بحق دل بند و راہ مصطفی رو

بہ منزل کوش مانند مہ نودرین نیلی فضا ہر دم فزون شومقام خویش اگر خواہی درین دیربحق دل بند و راہ مصطفی رو

Be nearer to the aim like a moon new,
Seek the higher heights with efforts anew.
A place in this lane if you wish to make,
Make a tie with God in the Prophet’s wake.

چو موج از بحر خود بالیدہ ام منبخود مثل گہر پیچیدہ ام مناز آن نمرود با من سر گران استبہ تعمیر حرم کوشیدہ ام من

My self’s own sea gave a rise to me,
It sharpen’d my wits like pearls in sea.
On me that ‘Nimrod’ is boiling with rage.
Fm trying to build up ‘Harem’s’ image.

بیا ساقی بگردان ساتگین رابیفشان بر دو گیتی آستین راحقیقت را بہ رندی فاش کردندکہ ملا کم شناسد رمز دین را

Come O’ bearer and move the cup of Wine,
And leave the worlds both under long veils line,
He raised all the curtains before this sot,
The codes of His Path the ‘Mullah’ knew not.

بیا ساقی نقاب از رخ برافکنچکید از چشم من خون دل منبہ آن لحنی کہ نہ شرقی نہ غربی استنوائی از مقام لاتخف زن

Come O’ bearer and raise the veils aside,
Cause my heart’s blood’ dripping from the eyes side.
From a tone which gives no East or. West trace,
Send a ‘no fear note’ from the ‘no fear place.’

برون از سینہ کش تکبیر خود رابخاک خویش زن اکسیر خود راخودی را گیر و محکم گیر و خوش زیمدہ در دست کس تقدیر خود را

Raise from thy bosom a ‘Call of God Great’,
Hit thy own exir on thy dusty fate.
Gaurd thy ego ever, lead a life nice,
To none give thy luck at any great price.

مسلمان از خودی مرد تمام استبخاکش تا خودی میرد غلام استاگر خود را متاع خویش دانینگہ را جز بخود بستن حرام است

From self a Muslim is man perfect
He is slave when it dies in heart in fact.
If you take thy ‘self’, ‘a priceless’ lot,
To look save Thee is a tabood thought.

مسلمانان کہ خود را فاش دیدندبہ ہر دریا چو گوھر آرمیدنداگر از خود رمیدند اندرین دیربجان تو کہ مرگ خود خریدند

As long the Muslim, in self can peep,
Like pearls they rest in the oceans deep.
From ego if you ran in this fane,
Your own death you buy for life’s bargain.

گشودم پردہء از روی تقدیرمشو نومید و راہ مصطفی گیراگر باور نداری آنچہ گفتمز دین بگریز و مرگ کافری میر

The veils of thy fortune lo! I ope,
Take the Prophet’s path give up no hope.
If you believe not whatever I say,
Give up the faith and die in Kafir’s way.

بہ ترکان بستہ درہا را گشادندبنای مصریان محکم نھادندتو ہم دستی بدامان خودی زنکہ بے او ملک و دین کس را ندادند

Now all the shut doors for Turks are ope.
The Egypt’s base would be firm I hope.
You give a rap too at the Ego’s door,
None knew without it his faith and land’s lore

ہر آن قومی کہ می ریزد بہارشنسازد جز بہ بوہای رمیدہز خاکش لالہ می روید ولیکنقبائے دارد از رنگ پریدہ

A nation whose spring falls to decay,
She always craves for the good old days.
A poppy grows though from her dusty gems,
It also takes a gown of fading stems.

خدا آن ملتی را سروری دادکہ تقدیرش بدست خویش بنوشتبہ آن ملت سروکاری نداردکہ دہقانش برای دیگران کشت

God gave that nation a sway o’er lands,
Who shaped her fortunes with her hands.
With that nation he keeps no links.
Whose farmer tills for other’s drinks

ز رازی حکمت قرآن بیاموزچراغی از چراغ او بر افروزولی این نکتہ را از من فرا گیرکہ نتوان زیستن بے مستی و سوز

From Razi thus learn the Quran’s insight,
From his lamp he lit up his own lamp’s light.
But a point from me you must learn hence,
That can’t be life, lacking flame and trance.