نسیم صبح

ز روی بحر و سر کوھسار می آیمولیک می نشناسم کہ از کجا خیزم

Tripping over mountain-tops and skipping over seas, I come no one knows from where, and bring tidings of spring’s coming,

دہم بہ غمزدہ طایر پیام فصل بہارتہ نشیمن او سیم یاسمن ریزم

As it were, to the autumn-weary birds, lining their nests with the silver of white lilies.

بہ سبزہ غلتم و بر شاخ لالہ می پیچمکہ رنگ و بو ز مسامات او بر انگیزم

I roll on the grass and frolic with the tulip-branches, coaxing smells and colours – flowers – out of them.

خمیدہ تا نشود شاخ او ز گردش منبہ برگ لالہ و گل نرم نرمک آویزم

Gently do I stroke the petals of the tulip and the rose, lest their stems should bend under my weight.

چو شاعری ز غم عشق در خروش آیدنفس نفس بہ نوا ہای او در آمیزم

When a poet breaks into song with the frenzy of love’s sorrow, with his breath I join my own.