دل ما بیدلان بردند و رفتند

دل ما بیدلان بردند و رفتندمثال شعلہ افسردند و رفتندبیا یک لحظہ با عامان درآمیزکہ خاصان بادہ ہا خوردند و رفتند

They held the loveless hearts and went away; like flame they faded in a doleful way.
Prithee come to ‘Commons’ for a short while; Thy chosen took ‘the wines’ and left this soil.

سخن ہا رفت از بود و نبودممن از خجلت لب خود کم گشودمسجود زندہ مردان می شناسیعیار کار من گیر از سجودم

My being and non-existence were topics on tips; under feelings of shame I sealed my lips.
Thy great men’s kowtows are in thy know: Please rub off the dross from my kowtows.

دل من در گشاد چون و چند استنگاہش از مہ و پروین بلند استبدہ ویرانہ ئے در دوزخ او راکہ این کافر بسی خلوت پسند است

My heart rakes often knots of ‘how’ and ‘why’; his glance getting higher than stars and sky.
So hurl this heart in a hellish heat; this heathen is mad for a lone retreat.
[Rake: To search through minutely.]

چہ شور است این کہ در آب و گل افتادز یک دل عشق را صد مشکل افتادقرار یک نفس بر من حرام استبمن رحمی کہ کارم با دل افتاد

What a noisy display of mud and clay, hundred trials on love one heart would lay.
For me is banned a moment’s repose; have mercy I’m dealing with heart so close.

جہان از خود برون آوردۂ کیست؟جمالش جلوہء بے پردۂ کیست؟مرا گوئی کہ از شیطان حذر کنبگو با من کہ او پروردۂ کیست؟

Who brought the wide world on the cosmos scene? Who flashed the sheen of the ‘Beauty’ unseen?
You bid me beware of the Satan’s teens: Who reared him to teem on the garden’s green?