مسلمان فاقہ مست و ژندہ پوش است

مسلمان فاقہ مست و ژندہ پوش استز کارش جبرئیل اندر خروش استبیا نقش دگر ملت بریزیمکہ این ملت جہان را بار دوش است

A Muslim gloats in hunger and patches; to Gabriel his deeds are sheer scratches.
Come, fashion and form a new nation’s norm, this nation is a burden on world’s arm.

دگر ملت کہ کاری پیش گیرددگر ملت کہ نوش از نیش گیردنگردد با یکی عالم رضامنددو عالم را بہ دوش خویش گیرد

A nation again whom duty is dear, who makes a clean honey from venom clear.
He agreed not on one world norm, and held the two worlds on his arm.

دگر قومی کہ ذکر لاالہشبرآرد از دل شب صبحگاہششناسد منزلش را آفتابیکہ ریگ کہکشان روبد ز راہش

A nation again whose hearts would adorn, La Ilah’s jewels from midnight to morn.
Her place the sun knows on skies and lands, and sweeps for her the Milky Way sands.