خودی

خودی روشن ز نور کبریائی استرسائی ہای او از نارسائی استجدائی از مقامات وصالشوصالش از مقامات جدائی است

The Ego is lucent from God’s light rays, a reach to self gets through out of reach ways.
Its separation looks part of ‘wasl’ hence, and ‘wasl’ a part of separation trance.

چہ قومی در گذشت از گفتگوہاز خاک او بروید رزوہاخودی از رزو شمشیر گردددم او رنگ ہا برد ز بوہا

When a nation gives up gossip’s course, from her dust then grows the longing’s force.
The self becomes sword from longing’s flow, whose sharp edge cuts all stains of vain show.

خودی را از وجود حق وجودےخودی را از نمود حق نمودےنمی دانم کہ این تابندہ گوہرکجا بودی اگر دریا نبودے

From God’s own being, the ‘self’ got a ‘being’ so from God’s own show, to ‘self’ He gave a show.
About this shining pearl I know not where, it could be then without a river there.

دلی چون صحبت گل می پذیردہمان دم لذت خوابش بگیردشود بیدار چون من فریندچو من محکوم تن گردد بمیرد

The friendship of rose* a heart likes when, to sweet dream tastes, he loves only, then.
It wakes up when he is conscious of I, when ruled by senses his Ego would die.

وصال ما وصال اندر فراق استگشود این گرہ غیر از نظر نیستگہر گم گشتۂ غوش دریا استولیکن ب بحر، ب گہر نیست

His parting’s prick in my tete-a-tete lies, to ope this tie get a glance of one’s eyes.
That pearl is hidden though in depths of sea, to pearls water yet we cannot call sea.

کف خاکی کہ دارم از در اوستگل و ریحانم از ابر تر اوستنہ من را می شناسم من نہ او راولی دانم کہ من اندر بر اوست

The dusty look I hold owes to His door, my rose and basil* bloom from His down pour.
I know not my being, neither His Grace, yet I’m in His hold and own embrace.