جوی آب

بنگر کہ جوی آب چہ مستانہ میرودمانند کہکشان بگریبان مرغزار

Behold the stream! How merrily it flows right through the meadow, like the Milky Way!

در خواب ناز بود بہ گہوارۂ سحابوا کرد چشم شوق بہ آغوش کوہسار

’Twas sound asleep in the cradle of the clouds; opened its wondering eye in the lap of the mountains.

از سنگریزہ نغمہ گشاید خرام اوسیمای او چو آینہ بیرنگ و بی غبار

From the pebbles its graceful motion music strikes; its brows chaste and unsullied like the mirror!

زی بحر بیکرانہ چہ مستانہ میروددر خود یگانہ از ہمہ بیگانہ میرود

Towards the shoreless ocean how merrily it flows; linked with itself, unlinked with all, it flows.

در راہ او بھار پریخانہ آفریدنرگس دمید و لالہ دمید و سمن دمید

Around its track spring fashioned a fairyland: Narcissus bloomed, and tulip, and Jessamine.

گل عشوہ داد و گفت یکی پیش ما بایستخندید غنچہ و سر دامان او کشید

The rose said temptingly: Stay with us here awhile; the rose-bud laughed and pulled the helm of its skirt.

نا آشنای جلوہ فروشان سبز پوشصحرا برید و سینۂ کوہ و کمر درید

Unmindful of these green-robed beauty-vendors, it cleft the desert and rent the breast of hill and dale.

زی بحر بیکرانہ چہ مستانہ میروددر خود یگانہ از ہمہ بیگانہ میرود

Towards the shoreless ocean how merrily it flows; linked with itself, unlinked with all, it flows.

صد جوی دشت و مرغ و کہستان و باغ و راغگفتند اے بسیط زمین با تو سازگار

A hundred brooks from woods and meadows, from vales and gardens and villas cried: ‘O thou with whom accords the earth’s expanse!

ما را کہ راہ از تنک آبی نبردہ ایماز دستبرد ریگ بیابان نگاہ دار

Stricken with drought, we have fallen by the way; protect us from the pillage of the sandy waste!’

وا کردہ سینہ را بہ ہوا ہای شرق و غربدر بر گرفتہ ہمسفران زبون و زار

It opened its breast to the winds of the East and the West, clasping its weak and wailing fellow travelers.

زی بحر بیکرانہ چہ مستانہ میرودبا صد ھزار گوھر یکدانہ میرود

Towards the shoreless ocean how merrily it flows; with a hundred thousand matchless pearls it flows.

دریای پر خروش ز بند و شکن گذشتاز تنگنای وادی و کوہ و دمن گذشت

The surging river went over dam dyke, went over the narrow gorge of valley, hill and glen,

یکسان چو سیل کردہ نشیب و فراز رااز کاخ شاہ و بارہ ہ کشت و چمن گذشت

Made one, like a torrent, each hollow and eminence, went over the king’s palace and rampart and field and orchard.

بیتاب و تند و تیز و جگر سوز و بیقراردر ہر زمان بہ تازہ رسید از کہن گذشت

Passionate and fierce and sharp, restless and heart-inflaming each time it arrived at the New and went beyond the Old.

زی بحر بیکرانہ چہ مستانہ میروددر خود یگانہ از ہمہ بیگانہ میرود

Towards the shoreless ocean how merrily it flows; linked with itself, unlinked with all, it flows.