پتوفی

نفسی درین گلستان ز عروس گل سرودیبدلی غمی فزودی ز دلی غمی ربودی

In this garden, for just one moment, you sang of the bride-like rose, you increased the sorrow of some hearts, and dispelled the sorrow of others.

تو بخون خویش بستی کف لالہ را نگاریتو بہ آہ صبحگاہی دل غنچہ را گشودی

You painted the tulip’s palm with y our blood; and opened the bud’s heart with your sighs at dawn.

بہ نوای خود گم استی سخن تو مرقد توبہ زمین نہ باز رفتی کہ تو از زمین نبودی

You are lost in your song – because your verse is your tomb: You did not return to earth because you were not of earth.