خیزد بخاک تشنہ یی بادۂ زندگی فشان

خیز و بخاک تشنہ ئی بادۂ زندگی فشانآتش خود بلند کن آتش ما فرونشان

Rise! And upon the thirsty land sprinkle life’s wine with lavish hand; kindle anew the spirit’s fire, and bid the flame in us expire.

میکدۂ تہی سبو حلقہ خود فرامشانمدرسۂ بلند بانگ بزم فسردہ آتشان

The tavern wine is drained and gone, the drinkers find oblivion; the school re-echoes to the shout, and every lamp has flickered out.

فکر گرہ گشا غلام دین بروایتی تمامزانکہ درون سینہ ہا دل ہدفی است بی نشان

Reason’s a knot-resolving slave, faith mid convention’s laid to grave, for in the breast there beats a heart, the unseen target of love’s dart;

ہر دو بمنزلی روان ہر دو امیر کاروانعقل بحیلہ می برد، عشق برد کشان کشان

Both are in quest of one abode and both would lead upon the road: Reason tries every stratagem, but love pulls gently by the hem.

عشق ز پا در آورد خیمۂ شش جہات رادست دراز می کند تا بہ طناب کہکشان

Love to the dust ruin hurled the tabernacle of the world, and stretches high his fingers, even unto the canopy of heaven.