برون کشید ز پیچاک ہست و بود مرا

برون کشید ز پیچاک ہست و بود مراچہ عقدہ ہا کہ مقام رضا گشود مرا

From life and being’s twisted skein let me be free; in resignation is to gain true liberty.

تپید عشق و درین کشت نا بسامانیہزار دانہ فرو کرد تا درود مرا

Love quivered, and within this field of barren spring sprinkled a thousand seeds, to yield my harvesting.

ندانم اینکہ نگاہش چہ دید در خاکمنفس نفس بہ عیار زمانہ سود مرا

Indeed I know not what His glance viewed in my clay upon the stone of time and chance me to assay.

جہانی از خس و خاشاک در میان انداختشرارۂ دلکی داد و آزمود مرا

With stubble and with straw He came a world to found, then gave to me a heart of flame to prove me sound.

پیالہ گیرز دستم کہ رفت کار از دستکرشمہ بازی ساقی ز من ربود مرا

O take the goblet from my hand, for hope is past; the saki played at glances, and my heart was lost.