زمستان را سرآمد روزگاران

زمستان را سرآمد روزگاراننواہا زندہ شد در شاخساران

The days are ended of winter long; the branches quiver with living song.

گلان را رنگ و نم بخشد ہواہاکہ می آید ز طرف جویباران

The breeze in beauty arrays the rose as from the river it gently blows.

چراغ لالہ اندر دشت و صحراشود روشن تر از باد بہاران

The tulip’s lantern in desert bare is fanned to brightness, by the spring air.

دلم افسردہ تر در صحبت گلگریزد این غزال از مرغزاران

Sad, mid the roses, my heart doth dwell, yea, from the meadow flees the gazelle;

دمی آسودہ با درد و غم خویشدمی نالان چو جوی کوہساران

A little eases with grief and pain or like a bill-stream laments again.

ز بیم اینکہ ذوقش کم نگرددنگویم حال دل با رازداران

Lest my heart’s passion may softer grow, not to the trusty I’ll tell my woe.