ہوای خانہ و منزل ندارم

ہوای خانہ و منزل ندارمسر راہم غریب ہر دیارم

At home to loiter never did me please, A rover I, stranger in every land.

سحر می گفت خاکستر صبا رافسرد از باد این صحرا شرارم

At dawn, the ashes thus addressed the breeze: ‘This desert’s air put out my flaming brand;

گذر نرمک، پریشانم مگردانز سوز کاروانے یادگارم

Pass gently; scatter me not with Thy hand; I yet recall the caravans’s unease.’

ز چشمم اشک چون شبنم فرو ریختکہ من ھم خاکم و در رہگذارم

My tears, like dew, trickled upon the sand, I, too, being dust on the world’s passages.

بگوش من رسید از دل سرودیکہ جوی روزگار از چشمہ سارم

Then in my heart I heard a soft voice sing: The stream of time did from my fountain spring.

ازل تاب و تب پیشنیۂ منابد از ذوق و شوق انتظارم

The past is all my fever and fire of yore, the future all that I am yearning for:

میندیش از کف خاکی میندیشبجان تو کہ من پایان ندارم

Think not upon thy dust, O think no more – Lo, by the life, I know no perishing!