مر ا براہ طلب بار در گل است ہنوز

مرا براہ طلب بار در گل است ہنوزکہ دل بہ قافلہ و رخت و منزل است ہنوز

Upon the road of high desire my load yet lieth in the mire, because my heart would still engage with trappings, caravan, and stage.

کجا ست برق نگاہی کہ خانمان سوزدمرا با معاملہ با کشت و حاصل است ہنوز

Where is the lightning of the gaze that shall my dwelling burn and raze? Fain would I yet a bargain keep with what men sow, and what men reap.

یکی سفینۂ این خام را بہ طوفان دہز ترس موج نگاھم بساحل است ہنوز

O let this layman’s vessel ride upon a full, tempestuous tide: The wave affrighteth me so sore; I fix my gaze upon the shore.

تپیدن و نرسیدن چہ عالمی داردخوشا کسی کہ بدنبال محمل است ہنوز

Ah, what adventure is to gain – to quiver, never to attain: Thrice happy he, who even now behind the train doth riding go.

کسی کہ از دو جہان خویش را برون نشناختفریب خوردۂ این نقش باطل است ہنوز

But he who never knew his heart from the two worlds to dwell apart; he still bemused and cheated is by unsubstantial images.

نگاہ شوق تسلی بہ جلوہ ئی نشودکجا برم خلشے را کہ در دل است ہنوز

A single, brief epiphany consoleth not the passionate eye: Where shall I take the wounding dart that pricketh even yet my heart?

حضور یار حکایت دراز تر گردیدچنانکہ این ہمہ نا گفتہ در دل است ہنوز

In the glad presence of the friend a history is that hath no end, as still these sorrows yet unsaid lie in my heart deep-buried.