بدہ آن دل کہ مستی ہای او از بادۂ خویش است

بدہ آندل کہ مستی ہای او از بادۂ خویش استبگیر آندل کہ از خود رفتہ و بیگانہ اندیش است

Give me the heart whose rapture fine flames from a draught of its own wine, and take the heart that, self-effaced, by alien fancy is embraced.

بدہ آندل بدہ آن دل کہ گیتی را فراگیردبگیر این دل بگیر این دل کہ در بند کم و بیش است

Give me the heart, give me the heart that of the world will have no part; I yield the heart right gladly o’er that is a slave to less and more.

مرا اے صید گیر از ترکش تقدیر بیرون کشجگر دوزی چہ می آید از آن تیری کہ در کیش است

O draw me forth, Thou huntsman bold, out of fate’s quiver Thou dost hold; except the shaft be put to bow, how shall it lay the quarry low?

نگردد زندگانی خستہ از کار جہان گیریجہانی در گرہ بستم جہانی دیگری پیش است

This life is ne’er a weary thing while there be worlds for conquering: behold, one world lies bound and tied – into another world I ride.