کف خاک برگ و سازم بر ہی فشانم او را

کف خاکی برگ و سازم برہی فشانم او رابہ امید اینکہ روزی بفلک رسانم او را

A hand of dust is all I own; I scatter it upon the way, because I hope that on a day it shall ascend to heaven’s throne.

چہ کنم چہ چارہ گیرم کہ ز شاخ علم و دانشندمیدہ ہیچ خاری کہ بدل نشانم او را

What stratagem have I, what art? For on the branch of wisdom’s tree no thorn has ever sprung for me that I might thrust into my heart.

دہد آتش جدائی شرر مرا نمودیبہ ہمان نفس بمیرم کہ فرونشانم او را

The fires of separation give a brief effulgence to my flame, and when I would damp down the same, that very breath I no more live.

می عشق و مستی او نرود برون ز خونمکہ دل آنچنان ندادم کہ دگر ستانم او را

Let it not vanish from my vein, the wine and drunkenness of love; I suffer none triumph of my heart, to take it back again.

تو بہ لوح سادۂ من ھمہ مدعا نوشتیدگر آنچنان ادب کن کہ غلط نخوانم او را

Upon the tablets Thou didst write the argument entire and whole; and now, so discipline my soul that I may read the script aright.

بحضور تو اگر کس غزلی ز من سرایدچہ شود اگر نوازی بہ ھمین کہ دانم او را

If in Thy presence one ghazal I ever made be sung to thee, what would it cost, the courtesy to whisper, ‘Yes, I know him well’?