چو موج مست خودی باش و سر بطوفان کش

چو موج مست خودی باش و سر بطوفان کشترا کہ گفت کہ بنشین و پا بدامان کش

Drunk with self hood like a wave plunge into the stormy lave; who commanded thee to sit with thy skirts about thy feet?

بقصد صید پلنگ از چمن سرا برخیزبکوہ رخت گشا خیمہ در بیابان کش

Let the tiger be thy prey; leave the mead and flowers gay, out toward the mountain press, tent thee in the wilderness.

بہ مہر و ماہ کمند گلو فشار اندازستارہ ر از فلک گیر و در گریبان کش

Cast thy strangling rope on high, circle sun and moon in sky, seize a star from heaven’s sphere, stitch it on thy sleeve to wear.

گرفتم اینکہ شراب خودی بسی تلخ استبدرد خویش نگر زہر ما بدرمان کش

Selfhood’s wine, as I have guessed, tart and bitter is to taste, yet regard thy pain within – drain our desperate medicine.