چو خورشید سحر پیدا نگاہی میتوان کردن

چو خورشید سحر پیدا نگاہی می توان کردنہمین خاک سیہ را جلوہ گاہی میتوان کردن

Vision can be won as of morning sun, making this dark clay radiant as day.

نگاہ خویش را از نوک سوزن تیز تر گردانچو جوہر در دل آئینہ راہی میتوان کردن

Let thy vision be needle-sharp in thee, like its lustre pass thro’ the heart o’ the glass.

درین گلشن کہ بر مرغ چمن راہ فغان تنگ استبانداز گشود غنچہ آہی می توان کردن

In this garden, where hushed is warbler’s air, as each bursting bud chant thy tragic mode.

نہ این عالم حجاب او را نہ آن عالم نقاب او رااگر تاب نظر داری نگاہی میتوان کردن

Earth hides not His grace, heav’n veils not His face thou may’st view, for sure’, if thou canst endure.

تو در زیر درختان ہمچو طفلان آشیان بینیبہ پرواز آکہ صید مہر و ماہی میتوان کردن

Childlike watchest thou nests beneath the bough; mount on wings, and soon hunt the sun and moon!