برہمن

در صد فتنہ را بر خود گشادیدو گامی رفتی و از پا فتادیبرہمن از بتان طاق خود راستتو قر ن را سر طاقی نہادی

For him, he opened hundred doors for plots; two steps he only takes and slips in trot.
The Brahmin adorned his idols on arch; in arch bin you placed the Quran as mark.

برہمن را نگویم ہیچ کارہکند سنگ گران را پارہ پارہنیاید جز بہ زور دست و بازوخدائی را تراشیدن ز خارہ

To Brahmin I say not a useless bloke; since all heavy stones with efforts he broke.
It can’t be achieved save with arms might; from stone he carves gods to put his hand right.*
* To put one’s right hand; to show one’s will and determination. (for poetic need I reversed right hand to hand right.

نگہ دارد برہمن کار خود رانمی گوید بہ کس اسرار خود رابمن گوید کہ از تسبیح بگذربدوش خود برد زنار خود را

A pundit keeps eyes on his own task; he won’t let to know his secret mask.
To me he says Give up counting beads; for his own neck feels holy thread’s need.

برہمن گفت برخیز از در غیرز یاران وطن ناید بجز خیربیک مسجد دو ملا می نگنجدز افسون بتان گنجد بیک دیر

The Brahmin said leave this white man’s door; from Hindies think not, save good any more.
In one mosque two Mullahs may ne’er contain; with magic of gods can live in a fane.