افکار انجم

شنیدم کوکبے با کوکبی گفتکہ در بحریم و پیدا ساحلی نیستسفر اندر سرشت ما نھادندولی این کاروان را منزلی نیست

I hear a star said to another star: ‘We are adrift on a sea with no shore.
We were created with a wander-lust; our caravan will not stop any more.

اگر انجم ھمانستی کہ بود استازین دیرینہ تابی ہا چہ سود استگرفتار کمند روزگاریمخوشا آنکس کہ محروم وجود است

‘If we still are what we were long ago, then what use is this shining on and on?
We are all of us captives in Time’s net. Lucky are they who have not yet been born.’

کس این بار گران را برنتابدز بود ما نبود جاودان بہفضای نیلگونم خوش نیایدز اوجش پستی آن خاکدان بہ

‘No one can bear this heavy load for long. Far better were it never to have been.
I do not like this azure space at all: That nether world presents a fairer scene.’

خنک انسان کہ جانش بیقرار استسوار راہوار روزگار استقبای زندگی بر قامتش راستکہ او نو آفرین و تازہ کار است

‘How happy is man with his restless soul, so gaily riding on the steed of Time.
Life is a garment tailor-made for him, because he is a maker of new things.’