ایکہ ز من فزودہ ای گرمی آہ و نالہ را

ایکہ ز من فزدوہ ئی گرمی آہ و نالہ رازندہ کن از صدای من خاک ہزار سالہ را

Thou who didst make more ardent my sighing and my tears, O let my anthem quicken dust of a thousand years.

با دل ما چہا کنی تو کہ ببادۂ حیاتمستی شوق می دہی آب و گل پیالہ را

What wilt Thou of my heart, then, who with the wine of life excitest in the goblet this passion and this strife?

غنچۂ دل گرفتہ را از نفسم گرہ گشایتازہ کن از نسیم من داغ درون لالہ را

And when my breath caressing shall softly, sweetly blow, the withered heart will blossom, the tulip newly glow.

می گذرد خیال من از مہ و مہر و مشتریتو بکمین چہ خفتہ اے صید کن این غزالہ را

My fantasy is soaring beyond the stars and sun; why lurkest Thou in hiding, when hunting’s to be done?

خواجۂ من نگاہ دار آبروی گدای خویشآنکہ ز جوی دیگران پر نکند پیالہ را

O Master, guard the honour of him who begs of thee; he’ll let no wine of others within his goblet be.