از مشت غبار ما صد نالہ برانگیزی

از مشت غبار ما صد نالہ برانگیزینزدیک تر از جانی با خوی کم آمیزی

From my handful of dust You draw out a hundred laments; you are nearer than the soul – for all Your shy reserve.

در موج صبا پنھان دزدیدہ بباغ آئیدر بوی گل آمیزی با غنچہ در آویزی

Hiding in the gentle breeze, thief-like You enter the garden; You mix with the flower’s perfume, and blend with the bud.

مغرب ز تو بیگانہ مشرق ہمہ افسانہوقت است کہ در عالم نقش دگر انگیزی

The West is indifferent to You, the East is all legends; it is time you etched a new design in the world.

آنکس کہ بسر دارد سودای جھانگیریتسکین جنونش کن با نشتر چنگیزی

He who is heady with the ambition of world-conquest; soothe his craze with the lancet of Genghis.

من بندہ بی قیدم شاید کہ گریزم بازاین طرہ پیچان را در گردنم آویزی

An unreined bondsman, I might slip away again – suppose You hung these curly tresses around my neck!

جز نالہ نمی دانم گویند غزل خوانماین چیست کہ چون شبنم بر سینۂ من ریزی

Lament is all I know, but they say I am a singer of ghazal; what is this dew-like thing You are pouring on my heart?