من اگرچہ تیرہ خاکم دلکی است برگ و سازم

من اگرچہ تیرہ خاکم دلکیست برگ و سازمبہ نظارۂ جمالی چو ستارہ دیدہ بازم

Though dust, and dark as dust, am I, I have a little heart, whereby with vision open as a star I gaze on beauty from afar.

بہوای زخمہ تو ہمہ نالۂ خموشمتو باین گمان کہ شاید ز نوا فتادہ سازم

Praying Thy fingers may caress, unuttered is my heart’s distress; and Thou supposest that maybe my lyre has lost its minstrelsy.

بہ ضمیرم آنچنان کن کہ ز شعلۂ نوائیدل خاکیان فروزم دل نوریان گدازم

Do Thou so quicken my desire that, with a melody of fire, I may the earthy heart make bright, and wholly melt the heart of light.

تب و تاب فطرت ما ز نیازمندی ماتو خدای بی نیازی نرسی بسوز و سازم

The burning fever of my breed is symptom of my so great need; thou, who art God, and lackest naught, know’st not the anguish in me wrought.

بہ کسی عیان نکردم ز کسی نھان نکردمغزل آنچنان سرودم کہ برون فتاد رازم

I never sought to make this plain or keep it hid from any man; my secret has itself displayed, and so my melody was made.