از آن آبی کہ در من لالہ کارد ساتگینی دہ

از آن آبی کہ در من لالہ کارد ساتگینی دہکف خاک مرا ساقی بباد فرودینی دہ

The juice that maketh tulips spring within the heart – a bumper bring, Saki! And let the April gust scatter at will my body’s dust.

ز مینائی کہ خوردم در فرنگ اندیشہ تاریکستسفر ورزیدۂ خود را نگاہ راہ بینی دہ

I drank the West’s enamelled bowl, and darkness settled o’er my soul; O give me sight to see the way and where I went so sore astray.

چو خس از موج ہر بادی کہ می آید ز جا رفتمدل من از گمانہا در خروش آمد یقینی دہ

Upon the wave of every breeze like chaff I turned as it might please; tumultuous beats the heart of me with vain surmise; give certainty!

بجانم آرزوہا بود و نابود شرر داردشبم را کوکبی از آرزوی دل نشینی دہ

My spirit’s fretful small desire glows wanly as a spark of fire; give me desire of heart’s delight, a star to shine upon my night.

بدستم خامہ ئی دادی کہ نقش خسروی بنددرقم کش این چنینم کردہ ئی لوح جبینی دہ

Thou gavest in my hand a pen skilful to paint a king of men; thou madest me a scribe; then give a tablet, that my creed may live!