ساقیا بر جگرم شعلۂ نمناک انداز

ساقیا بر جگرم شعلۂ نمناک اندازدگر آشوب قیامت بہ کف خاک انداز

Saki, on my heart bestow liquid flame with living glow; let the resurrection day dawn tremendous on my clay.

او بیک دانۂ گندم بہ زمینم انداختتو بیک جرعہ آب آنسوی افلاک انداز

He, for one small grain of corn, cast me to the earth in scorn; pour one glass, and see me rise glorified beyond the skies.

عشق را بادہ مرد افکن و پرزور بدہلای این بادہ بہ پیمانہ ادراک انداز

Give to love Thy liquor, then, strong to loose the thighs of men; toss the liquor’s sediments in the beaker of the sense.

حکمت و فلسفہ کرد است گران خیز مراخضر من از سرم این بار گران پاک انداز

Wisdom and philosophy are a grievous load on me; heavenly guide! Stretch out Thy hand, lift my burden, let me stand.

خرد از گرمی صہبا بگدازی نرسیدچارۂ کار بہ آن غمزہ چالاک انداز

If hot liquor proveth vain to illuminate the brain, suffer me a second chance, save me with Thy flashing glance.

بزم در کشمکش بیم و امید است ہنوزہمہ را بی خبر از گردش افلاک انداز

Fear and hope are yet at odds in our banquet of the gods; make us all in ignorance be of the wheel of destiny!

میتوان ریخت در آغوش خزان لالہ و گلخیز و بر شاخ کہن خون رگ تاک انداز

Roses and anemones scatter at the autumn breeze; yet within our ancient bough set the new sap rising now!