انجم بگریبان ریخت این دیدۂ تر ما را

انجم بگریبان ریخت این دیدۂ تر ما رابیرون ز سپہر انداخت این ذوق نظر ما را

Stars on my bosom shine wept from these eyes of mine: Lo, beyond heaven’s height; cast me the joy of sight;

ہر چند زمین سائیم برتر ز ثریانیمدانی کہ نمی زیبد عمری چو شرر ما را

Soared, though in dust I lay, high o’er the starry way; life of the ember’s glow likes me not, Thou dost know.

شام و سحر عالم از گردش ما خیزددانی کہ نمی سازد این شام و سحر ما را

All the world’s eve and morn are of my whirling born; Thou know’st this morn and eve my soul can scarce receive.

این شیشۂ گردون را از بادہ تہی کردیمکم کاسہ مشو ساقی مینای دگر ما را

Wine brimmed in heaven’s cup; I took and drank it up; Saki! Not sparing be another bowl for me!

شایان جنون ما پہنای دو گیتی نیستاین راھگذر ما را آن راھگذر ما را

Not both the worlds suffice my folly’s avarice; earth is a passing day, heaven a passage-way.