یاد ایامی کہ خوردم بادہ ہا با چنگ و نی

یاد ایامی کہ خوردم بادہ ہا با چنگ و نےجام می در دست من مینای می در دست وی

Ah, the wine, the lute, the piping, the dear memories of old, when I held the brimming beaker and my friend a bowl of gold.

درکنار آئی خزان ما زند رنگ بہارورنیا ئی فرودین افسردہ تر گردد ز دی

An’ Thou comest to my bosom, in my autumn spring shall glow; an’ Thou come not, May lies mourning colder than December’s snow.

بیتو جان من چو آن سازی کہ تارش در گسستدر حضور از سینۂ من نغمہ خیزد پی بہ پی

Mute my soul, when Thou art absent, like a harp with broken strings; from my breast, when Thou art with me, rise melodious whisperings.

آنچہ من در بزم شوق آوردہ ام دانی کہ چیست؟یک چمن گل یک نیستان نالہ یک خمخانہ می

Well Thou knowest what conveying unto passion’s feast I went: Wine in vat, a mead of roses, and a reed-bed of lament.

زندہ کن باز آن محبت را کہ از نیروی اوبوریای رہ نشینی در فتد با تخت کی

Now renew love’s old dominion, that by virtue of its sway equal shall the vagrant’s mat be to the royal throne of Kay.

دوستان خرم کہ بر منزل رسید آوارہ ئیمن پریشان جادہ ہای علم و دانش کردہ طی

Cry the friends with glad rejoicing that a wanderer is home; though I trod the paths of knowledge, in my desert still I roam.