چند بروی خودکشی پردۂ صبح و شام را

چند بروی خودکشی پردۂ صبح و شام راچہرہ گشا تمام کن جلوۂ ناتمام را

How long the veil of eve and dawn about Thy beauty shall be drawn? Thy cheek display: make whole to me this incomplete epiphany.

سوز و گداز حالتی است بادہ ز من طلب کنیپیش تو گر بیان کنم مستی این مقام را

O glad consuming! Rapture fine! Thyself wouldst beg of me for wine if unto thee I did relate the intoxication of my state.

من بسرود زندگی آتش او فزودہ امتو نم شبنمی بدہ لالۂ تشنہ کام را

I added to the song of life the counterpoint of fiery strife; scatter the dew that quenches drowth into the tulip’s thirsty mouth.

عقل ورق ورق بگشت عشق بہ نکتہ ئی رسیدطایر زیرکے برد دانۂ زیر دام را

Mind searched the volume thro’ and thro’ Love found at once the subtle clue; the clever bird will ever gain beneath the snare the hidden grain.

نغمہ کجا و من کجا ساز سخن بہانہ ایستسوی قطار می کشم ناقۂ بی زمام را

Where is the song, and he that sung? Words are a lyre pretence has strung; I draw towards the camel-train the erring beast without a rein.

وقت برہنہ گفتن است من بہ کنایہ گفتہ امخود تو بگو کجا برم ھم نفسان خام را

In riddles yet I spake, forsooth; now is the time for naked truth; do Thou declare, where I shall lead my fellow-travelers in their need.