نفس شمار بہ پیچاک روزگار خودیم

نفس شمار بہ پیچاک روزگار خودیممثال بحر خروشیم و درکنار خودیم

One by one we count our breath on the narrow road to death; like a raging sea we roar as we walk along the shore.

اگرچہ سطوت دریا امان بکس ندہدبخلوت صدف او نگاہدار خودیم

Though the terror of the sea gives to none security, in the secret of the shell self-preserving we may dwell.

ز جوہری کہ نہان است در طبیعت مامپرس صیرفیان را کہ ما عیار خودیم

Ask them not to price the heart, money-changers of the mart; we can estimate alone the true merit of our stone.

نہ از خرابۂ ما کس خراج می خواہدفقیر راہ نشینیم و شہریار خودیم

Tribute none is asked of us for our fiefdom ruinous; beggars sitting by the road, we are princes of our- blood.

درون سینۂ ما دیگری چہ بوالعجبی استکرا خبر کہ توئی یا کہ ما دچار خودیم

There is one (O wonderful!) dwells beside me in my soul; who shall say, if it be thee or myself, I meet in me?

گشای پردہ ز تقدیر آدم خاکیکہ ما بہ رھگذر تو در انتظار خودیم

Draw aside fate’s veil, I pray, from this Adam shaped of clay; on Thy path precipitate for our coming we await.