اے خداے مہر و مہ خاک پریشانی نگر

اے خدای مہر و مہ خاک پریشانی نگرذرہ ئی در خود فرو پیچد بیابانی نگر

Lord, who didst bring the stars to birth, look down upon my scattered earth; the atom doth itself enfold; this boundless wilderness behold.

حسن بی پایان درون سینۂ خلوت گرفتآفتاب خویش را زیر گریبانی نگر

In solitude within my breast immortal beauty lies at rest; beneath this envelope of clay regard the sun’s effulgent ray.

بر دل آدم زدی عشق بلاانگیز راآتش خود را بہ آغوش نیستانی نگر

Tumultuous love Thou didst impart to this my frail and mortal heart; see now Thy conflagration roll among the rushes of my soul.

شوید از دامان ہستی داغہای کہنہ راسخت کوشیہای این آلودہ دامانی نگر

Clothed in the robes of old disgrace note how I labour to efface by hard endeavour every stain, and wash life’s garment white again.

خاک ما خیزد کہ سازد آسمان دیگریذرہ ناچیز و تعمیر بیابانی نگر

My dust ascending in the air seeks a new heaven to prepare; this atom, That is naught, and less, would populate a wilderness!