فرشتہ گرچہ برون از طلسم افلاک است

فرشتہ گرچہ برون از طلسم افلاک استنگاہ او بتماشای این کف خاک است

Although the Angel dwells beyond the talisman of the skies, yet on this hand of dust in fond affection rest his eyes.

گمان مبر کہ بیک شیوہ عشق می بازندقبا بدوش گل و لالہ بی جنون چاک است

Think not upon one fashion goes the game of lore forlorn; sane are the tulip and the rose and yet their robe is torn.

حدیث شوق ادا میتوان بخلوت دوستبہ نالہ ئی کہ ز آلایش نفس پاک است

The tale of passion told may be where the Friend sojourneth alone, with a lament that’s free of all defiling breath.

توان گرفت ز چشم ستارہ مردم راخرد بدست تو شاہین تند و چالاک است

So from a star a man may clutch the apple of its eye; mind is a falcon at his touch eager and swift to fly.

گشای چہرہ کہ آنکس کہ لن ترانی گفتہنوز منتظر جلوۂ کف خاک است

Unveil thy face; for He who spoke, ‘Thou shalt not gaze on Me’ a hand of dust in view to take still waiteth patiently.

درین چمن کہ سرود است و این نوا ز کجاستکہ غنچہ سر بگریبان و گل عرقناک است

Who sang within the flowery mead? Say, whence his anthem came that lo! The rosebud hides her head, the roses blush for shame.