گرچہ میدانم کہ روزی بی نقاب آید برون

گرچہ می دانم کہ روزی بی نقاب آید برونتا نپنداری کہ جان از پیچ و تاب آید برون

Although the soul, I know, one day unveiled shall be, think not it shall be so by writhing endlessly.

ضربتی باید کہ جان خفتہ برخیزد ز خاکنالہ کی بی زخمہ از تار رباب آید برون

It needs a blow, to stir the sleeping soul from earth unswept, the harp can ne’er bring melody to birth.

تاک خویش از گریہ ہای نیمشب سیراب دارکز درون او شعاع آفتاب آید برون

Thy cup replenish still with tears and midnight sighs, replenish it until the radiant sun shall rise.

ذرۂ بی مایہ ئی ترسم کہ ناپیدا شویپختہ تر کن خویش را تا آفتاب آید برون

So faint a mote thou art, I fear thou’lt vanish quite; then fortify thy heart to meet the morning light.

در گذر از خاک و خود را پیکر خاکی مگیرچاک اگر در سینہ ریزی ماہتاب آید برون

Transcend the dust, nor take thy self but dust to be; if thou thy breast with break, the moon shall shine from thee.

گر بروی تو حریم خویش را در بستہ اندسر بسنگ آستان زن لعل ناب آید برون

If in thy face they lock the gate to selfhood’s shrine, strike head upon the rock and see the ruby shine.