کبر و ناز

یخ، جوی کوہ را ز رہ کبر و ناز گفتما را ز مویۂ تو شود تلخ روزگار

Said snow in cold superior syllables to the mountain stream: ‘O babbler, I am weary of your meaningless uproar.

گستاخ می سرائی و بیباک میرویہر سال شوخ دیدہ و آوارہ تر ز پار

You talk so impudently and you walk so saucily, and ever bolder are your gait and glances than before.

شایان دودمان کہستانیان نئےخود را مگوی دخترک ابر کوہسار

You are not fit to be a member of our family; so never claim to be a creature whom the mountain bore.

گردندہ و فتندہ و غلطندہ ئی بخاکراہ دگر بگیر و برو سوی مرغزار

You roam and roll and tumble like an urchin in the dust. Go to the felds and plains and let us hear of you no more.’

گفت آب جو چنین سخن دل شکن مگویبر خویشتن مناز و نھال منی مکار

The stream replied, ‘O do not speak such hurtful words to me. Do not be so proud and, what is more, do not be a boor.

من میروم کہ در خور این دودمان نیمتو خویش را ز مہر درخشان نگاہ دار

I go because the mountain household is too high for me; but you be careful lest the sun should melt you to the core.’