باز بہ سرمہ تاب دہ چشم کرشمہ زای را

باز بہ سرمہ تاب دہ چشم کرشمہ زای راذوق جنون دو چند کن شوق غزلسرای را

Let surma brighten once again your magic-working eyes, and let my frenzied urge to sing about them be intensified.

نقش دگر طراز دہ آدم پختہ تر بیارلعبت خاک ساختن می نسزد خدای را

Invent another pattern, and create a new, maturer man. It does not suit a God to fashion dolls of clay.

قصۂ دل نگفتنی است درد جگر نہفتنی استخلوتیان کجا برم لذت ہای ہای را

The story of my heart is best untold, my anguish best concealed. But, O my confidants, what shall I do about the pleasure of complaining?

آہ درونہ تاب کو اشک جگر گداز کوشیشہ بہ سنگ میزنم عقل گرہ گشای را

Where is the breast-inflaming sigh and where the heart-dissolving tear? Stones to hurl at the mirror of the knot-resolving intellect.

بزم بہ باغ و راغ کش زخمہ بتار چنگ زنبادہ بخور غزل سرای بند گشا قبای را

Assemble in the garden and the meadow, and play the lute, drink wine, sing ghazals, and unbutton your qabas.

صبح دمید و کاروان کرد نماز و رخت بستتو نشنیدہ ئی مگر زمزمۂ درای را

It is daybreak. The caravan has said its prayers and is all set to start. Perhaps you have not heard the starting-bell.

ناز شہان نمی کشم زخم کرم نمی خورمدر نگر اے ہوس فریب ہمت این گدای را

I do not bear with monarchs’ airs, nor do I seek their favours. O greed-deluded man, look at a pauper’s bravery.