شعلہ در آغوش دارد عشق بی پروای من

شعلہ در آغوش دارد عشق بی پروای منبر نخیزد یک شرار از حکمت نازای من

My love in its abandon has a live flame in its arms. My sterile wisdom cannot raise a single spark.

چون تمام افتد سراپا ناز می گردد نیازقیس را لیلی ہمی نامند در صحرای من

Love’s meekness, when complete, is one with Beauty’s pride. So in my desert Qais is given Layla’s name.

بہر دھلیز تو از ہندوستان آوردہ امسجدۂ شوقی کہ خون گردید در سیمای من

From India have I come with an urge to prostrate myself on your threshold – an urge which has turned to blood in my brow.

تیغ لا در پنجہ این کافر دیرینہ دہباز بنگر در جھان ہنگامۂ الای من

Put into this old unbeliever’s hand the sword of la, and then see how the tumult of my Illa rages in the world.

گردشی باید کہ گردون از ضمیر روزگاردوش من باز آرد اندر کسوت فردای من

There ought to be a revolution for the heavens to bring again out of time’s womb my yesterdays in my tomorrow’s guise.

از سپہر بارگاہت یک جہان وافر نصیبجلوہ ئی داری دریغ از وادی سینای من

The whole world benefits from Your abounding grace, but You do not grant my Sinai any theophany at all.

با خدا در پردہ گویم با تو گویم آشکاریا رسول اﷲ او پنھان و تو پیدای من

In veiled terms do I say to God, but to you, Prophet of God, openly, that He is all that is concealed from me, and you all that is manifest.