فصل بہار اینچنین بانگ ہزار اینچنین

فصل بہار این چنین بانگ ہزار این چنینچہرہ گشا، غزل سرا، بادہ بیار این چنین

It is the season of the spring and nightingales are carolling; O smile on me, and chant a song, and freely pass the wine along.

اشک چکیدہ ام ببین ہم بہ نگاہ خود نگرریز بہ نیستان من برق و شرار این چنین

Behold the tears that I have shed, then on Thy beauty turn Thy head; O set my heart of reeds afire with the swift lightning of desire.

باد بہار را بگو پے بہ خیال من بردوادی و دشت را دہد نقش و نگار این چنین

And bid the breeze of spring, I pray, unto my fancy take its way and paint the valley and the plain with beauteous images again.

زادۂ باغ و راغ را از نفسم طراوتیدر چمن تو زیستم با گل و خار این چنین

Flower in the mead that blossometh, receive new freshness from my breath; amid Thy bower, since I was born, I lived beside the rose and thorn.

عالم آب و خاک را بر محک دلم بسایروشن و تار خویش را گیر عیار این چنین

On my heart’s touchstone then assay this world of water and of clay; my heart shall prove a mirror bright reflecting all Thy shade and light.

دل بکسی نباختہ با دو جہان نساختہمن بحضور تو رسم روز شمار این چنین

Thou ’st never gambled with Thy heart, nor of the world had any part; when in Thy presence I would be, what day of reckoning I see!

فاختہ کہن صفیر نالۂ من شنید و گفتکس نسرود در چمن نغمۂ پار این چنین

The aged ringdove in the glade hearkened to my lament, and said, ‘No songbird ever carolled here so sweet an air of yesterday.’