شب من سحر نمودی کہ بہ طلعت آفتابی

شب من سحر نمودی کہ بہ طلعت آفتابیتو بہ طلعت آفتابی سزد اینکہ بی حجابی

Thou didst turn my night to dawning; O Thou sun of presence bright, like the sun Thou art in brightness, light unveiled, most worthy light!

تو بدرد من رسیدی بضمیرم آرمیدیز نگاہ من رمیدی بہ چنین گران رکابی

Camest Thou to ease my sorrow, and within my thought didst rest, then didst vanish from my vision with so swift, impetuous haste.

تو عیار کم عیاران تو قرار بیقرارانتو دوای دل فگاران مگر اینکہ دیریابی

Thou assay of the assayless, ease of the reposeless mind, cure of the afflicted spirit, save too rare Thou art to find!

غم و عشق و لذت او اثر دو گونہ داردگہے سوز و دردمندی گہے مستی و خرابی

Passion’s sorrow, passion’s pleasure, two fold is love’s influence: Now an agony and burning, now the drunkard’s turbulence.

ز حکایت دل من تو بگو کہ خوب دانیدل من کجا کہ او را بکنار من نیابی

Speak me then, for true Thou knowest: Of my heart the history tell – where is now my heart in hiding? In my breast it doth not dwell.

بہ جلال تو کہ در دل دگر آرزو ندارمبجز این دعا کہ بخشی بہ کبوتران عقابی

By the majesty I swear it, no desire my spirit moves save the prayer: An eagle spirit, Lord, bestow upon Thy doves!