خیال من بہ تماشای آسمان بود است

خیال من بہ تماشای آسمان بود استبدوش ماہ بہ آغوش کہکشان بود است

My mind awhile was gone about the heavens to pace, high on the back of the moon, fast in the stars’ embrace.

گمان مبر کہ ہمین خاکدان نشیمن ماستکہ ہر ستارہ جہان است یا جہان بود است

Think not we are enfurled within this globe of clay; each separate star’s a world, or was a world one day.

بہ چشم مور فرومایہ آشکار آیدہزار نکتہ کہ از چشم ما نہان بود است

The lowly Emmet sees in vision clear and true a thousand mysteries which we lack sight to view.

زمین بہ پشت خود الوند و بیستون داردغبار ماست کہ بر دوش او گران بود است

Earth on her back doth bear a many mountain tall; we, for the dust we were lay heaviest of all.

ز داغ لالۂ خونین پیالہ می بینمکہ این گسستہ نفس صاحب فغان بود است

The panting tulip sighed; how deeply, well I know; her cup with blood is dyed, her heart’s a brand aglow.