از نوا بر من قیامت رفت و کس آگاہ نیست

از نوا بر من قیامت رفت و کس آگاہ نیستپیش محفل جز بم و زیر و مقام و راہ نیست

A melody swept me through and through and nobody knew; the air and the note is all they know: The high and low.

در نھادم عشق با فکر بلند آمیختندناتمام جاودانم کار من چون ماہ نیست

Love in my heart was made to chime with thought sublime; not like the moon I wax and wane; I never attain.

لب فروبند از فغان در ساز با درد فراقعشق تا آہی کشد از جذب خویش آگاہ نیست

Weep no more, but with brave heart take disunion’s ache; Love, till it sigheth, scarce can guess its attractiveness.

شعلہ ئی میباش و خاشاکی کہ پیش آید بسوزخاکیان را در حریم زندگانی راہ نیست

Be thou a torch, and set afire the bush and briar; men of clay have no right to be in life’s sanctuary.

جرہ شاہینی بمرغان سرا صحبت مگیرخیز و بال و پر گشا پرواز تو کوتاہ نیست

A falcon thou art; yield not thy soul to domestic fowl; rise, spread thy wing and pinion, and soar both high and far.

کرم شب تاب است شاعر در شبستان وجوددر پر و بالش فروغی گاہ ہست و گاہ نیست

The poet’s a glow that giveth light in life’s dark night; a radiance shines in his wings anon, and sometimes none.

در غزل اقبال احوال خودی را فاش گفتزانکہ این نو کافر از آئین دیر آگاہ نیست

Iqbal in his song his Self has bared and truth declared; this new-unbeliever knoweth naught of cloister rote.