لالہ صحرایم از طرف خیابانم برید

لالہ صحرایم از طرف خیابانم بریددر ہوای دشت و کہسار و بیابانم برید

I am a blossom of the plain; carry me back from the avenue to mountain and wilderness again where air’s to breathe, and the vast to view.

روبہی آموختم از خویش دور افتادہ امچارہ پردازن بہ آغوش نیستانم برید

Far from self I have gone astray, learnt me the foxy and furtive wont; carry me, helpers of the way, back to the reeds, my ancient haunt.

در میان سینہ حرفی داشتم گم کردہ امگرچہ پیرم پیش ملای دبستانم برید

Once I had a word in my heart; now it has vanished from my breast; though I am old, let me depart back to the school that taught me best.

ساز خاموشم نوای دیگری دارم ہنوزآنکہ بازم پردہ گرداند پے آنم برید

I am a hushed and silent lute; now in my head is a new, sweet air; O let my strings be no longer mute, take me to him whom will repair.

در شب من آفتاب آن کہن داغی بس استاین چراغ زیر فانوس از شبستانم برید

In this night that enshroudeth me sufficient sun is my ancient brand; take away from my dormitory the shuttered lamp that is in thy hand.

من کہ رمز شہریاری با غلامان گفتہ امبندۂ تقصیر وارم پیش سلطانم برید

Lo, to the slaves I have declared true kingship’s innermost mystery; I am a slave who greatly erred; to the king for judgement O carry me!