سخن تازہ زدم کس بہ سخن وانرسید

سخن تازہ زدم کس بسخن وا نرسیدجلوہ خون گشت و نگاہی بتماشا نرسید

I uttered a new word, but there was none that heard; vision to rapture grew, but glance was none to view.

سنگ می باش و درین کارگہ شیشہ گذرواے سنگی کہ صنم گشت و بہ مینا نرسید

Be thou a stone, and pass within these works of glass; woe, stone to idol wrought that goblet shattered not!

کہنہ را در شکن و باز بہ تعمیر خرامہر کہ در ورطۂ لا ماند بہ الا نرسید

Break down the old, and then rebuild the world again; who in ‘No God’ remained has ne’er ‘Except’ attained.

اے خوش آن جوے تنک مایہ کہ از ذوق خودیدر دل خاک فرو رفت و بدریا نرسید

O happy rivulet in selfhood passionate, who to earth’s heart dost flee and flowest not so sea!

از کلیمے سبق آموز کہ داناے فرنگجگر بحر شکافید و بہ سینا نرسید

To Moses’ lesson list; for Europe’s scientist though ocean’s depth he plumb, could ne’er to Sinai come.

عشق انداز تپیدن ز دل ما آموختشرر ماست کہ برجست و بہ پروانہ رسید

Love’s self learnt quivering’s art from this our trembling heart; our spark it was that spired until the moth expired.