شراب میکدۂ من نہ یادگار جم است

شراب میکدۂ من نہ یادگار جم استفشردۂ جگر من بہ شیشۂ عجم است

No Jamshid’s memory, the wine that fioweth in this inn of mine, it is the pressing of my soul that sparkleth in my Persian bowl.

چو موج می تپد آدم بہ جستجوی وجودہنوز تا بہ کمر در میانۂ عدم است

Man like a billow quivereth in eager quest of Being’s breath, while yet his arrow lies encased about annihilation’s waist.

بیا کہ مثل خلیل این طلسم در شکنیمکہ جز تو ہر چہ درین دیر دیدہ ام صنم است

Come, let us shatter (for we can) like Abraham this talisman; within the temple, idols be whatever I have seen, but thee.

اگر بہ سینۂ این کائنات در نروینگاہ را بہ تماشا گذاشتن ستم است

Until thou deeply enterest the very heart in Being’s breast, to leave the gaze to speculate is wickedness, and sin most great.

غلط خرامی ما نیز لذتے داردخوشم کہ منزل ما دور و راہ خم بخم است

To wander idly, without guide, peculiar pleasure is, beside; happy am I, that our abode is far, and ever winds the road.

تغافلی کہ مرا رخصت تماشا دادتغافل است بہ از التفات دمبدم است

The casual glance that gave to me the leave to wander, and to see, ‘Twas better far, that casual glance, than rapt attention to my chance.

مرا اگرچہ بہ بتخانہ پرورش دادندچکید از لب من آنچہ در دل حرم است

Though I was nourished all my days where infidel to idol prays, behold, my opened lips impart the secret of the Kaaba’s heart.