عاشق آن نیست کہ لب گرم فغانی دارد

عاشق آن نیست کہ لب گرم فغانی داردعاشق آنست کہ بر کف دو جہانی دارد

Never lover true is he who lamenteth dolefully; lover he, who in his bold hath the double world controlled.

عاشق آن است کہ تعمیر کند عالم خویشدر نسازد بہ جھانی کہ کرانی دارد

Lover true is passionate Selfbood’s world to recreate, not content to be enfurled by a bounded, finite world.

دل بیدار ندادند بہ دانای فرنگاین قدر ہست کہ چشم نگرانی دارد

Wakeful heart was never given Europe’s scientist.by heaven; all that God has marked him by is the speculative eye.

عشق ناپید و خرد می گزدش صورت مارگرچہ در کاسۂ زر لعل روانی دارد

Love he knows not, and the brain snake like bites into his vein, even though his golden cup flowing ruby filleth up.

درد من گیر کہ در میکدہا پیدانیستپیر مردی کہ می تند و جوانی دارد

Take the lees I give; for lo! In the taverns that I know aged vintner never more stands, the young, fierce wine to pour.