عشق را نازم کہ بودش را غم نابودئی

عشق را نازم کہ بودش را غم نابود نےکفر او زنار دار حاضر و موجود نے

I boast a love that is not grieved by being of To Be bereaved, whose infidelity doth ne’er the girdle of existence wear.

عشق اگر فرمان دہد از جان شیرین ہم گذرعشق محبوب است و مقصود است و جان مقصود نے

If Love shall ever so command, let precious life slip from thy hand; Love is thy one beloved and goal; there is no gain in life of soul.

کافری را پختہ تر سازد شکست سومناتگرمی بتخانہ بی ہنگامۂ محمود نے

The shattering of the idol-shrine doth infidelity refine; it needs Mahmud’s immortal ire to set the temple-house afire.

مسجد و میخانہ و دیر و کلیسا و کنشتصد فسون از بہر دل بستند و دل خوشنود نے

In Muslim mosque and church of Christ, in incensed temple, tavern spiced, although a hundred charms were tried the heart was never satisfied.

نغمہ پردازی ز جوی کوہسار آموختمدر گلستان بودہ ام یک نالہ درد آلود نے

Never in bower sweet with scent I raised a sorrowful lament, but from the mountain cataract I learned this music to enact.

پیش من آئی دم سردی دل گرمی بیارجنبش اندر تست اندر نغمۂ داود نے

Wouldest thou approach me, here apart? Come cold of breath, and warm of heart; in thee is movement never calm; such verve was not in David’s psalm.

عیب من کم جوی و از جامم عیار خویش گیرلذت تلخاب من بی جان غم فرسود نے

Seek less my faults, but take my bowl to be the measure of thy soul; the pleasure of my bitter brew is never without spirit’s rue.