دم مرا صفت باد فرودین کردند

دم مرا صفت باد فرودین کردندگیاہ را ز سرشکم چو یاسمین کردند

Soft my breath doth pass soft as April airs; Jasmine-sweet the grass springeth from my tears.

نمود لالۂ صحرا نشین ز خونابمچنانکہ بادۂ لعلی بہ ساتگین کردند

Desert tulip glows with the blood I shed as in beaker shews wine all ruby-red.

بلند بال چنانم کہ بر سپہر برینہزار بار مرا نوریان کمین کردند

Soareth so my flight o’er the highest sphere that the souls of light seek to trap me there.

فروغ آدم خاکی ز تازہ کاریہاستمہ و ستارہ کنند آنچہ پیش ازین کردند

Labours ever new make man’s dust to glow; moon and star still do as long time ago.

چراغ خویش بر افروختم کہ دست کلیمدرین زمانہ نہان زیر آستین کردند

My self’s lamp I lit, now that Moses’ hand men have hidden it ’neath the wristlet-band.

در آبسجدہ و یاری ز خسروان مطلبکہ روز فقر نیاکان ما چنین کردند

Come, O come to prayer; court no prince’s door: so our fathers were when the world was poor.