خیز و نقاب بر گشا پردگیان ساز را

خیز و نقاب بر گشا پردگیان ساز رانغمۂ تازہ یاد دہ مرغ نوا طراز را

Arise and waken notes aslumber in the organ’s keys. Teach singing birds fresh tunes.

جادہ ز خون رہروان تختۂ لالہ در بھارناز کہ راہ میزند قافلہ نیاز را

The path is like a tulip-bed with passers-bys’ blood-drops. Who is the one whose proud might has waylaid the caravan of humble Love?

دیدۂ خوابناک او گر بہ چمن گشودہ ئیرخصت یک نظر بدہ نرگس نیم باز را

Since You have opened to the garden its sleepy eye, give the narcissus time sufficient for a glance.

حرف نگفتۂ شما بر لب کودکان رسیداز من بی زبان بگو خلوتیان راز را

To inmates of the inner sanctuary say this from me, tongueless as I am: ‘Words never uttered by you are on little children’s lips.’

سجدۂ تو بر آورد از دل کافران خروشایکہ دراز تر کنی پیش کسان نماز را

O you who lengthen out your prayers in front of other men, when you bow your head on the ground, the unbelievers watching fume indignantly.

گرچہ متاع عشق را عقل بہای کم نہدمن ندہم بہ تخت جم آہ جگر گداز را

Although the intellect rates Love not very high, I would not give a lover’s anguished sigh for Jamshid’s throne.

برہمنی بہ غزنوی گفت کرامتم نگرتو کہ صنم شکستہ ئی بندہ شدی ایاز را

A Brahmin said to Ghaznavi: ‘Look at my magic powers; you who broke idols have become yourself Ayaz’s slave.’